OVER MINDER EN MEER
(n.a.l.v. gedichtendag 29 01 2026)
Waar ook ter wereld vandaag
het woord ‘transformatie’ in de mond
genomen wordt, lijkt het vooral
te rijmen op ‘escalatie’, ‘provocatie’ en discriminatie’
in plaats van ‘compassie’, ‘cocreatie’, ‘inclusie’.
En toch, het is uiterlijk vertoon.
We hoeven alleen maar moediger te zijn,
ons verbonden weten als mensen, niet gescheiden.
Niet losgekoppeld van de samenhang
die het werkelijke leven is. En ik,
ik wil meer moed betonen. En als het
dan moet, sla me maar op de andere wang.
Moreel moedig om tegenstem te zijn
in chaotische, woelige tijden.
Niet buigen voor eventuele hoon.
Niet alleen, maar met velen. Op plekken,
‘places of sanity’, derde plekken,
waar we kunnen verwijlen.
Veilige havens om aan te meren,
proviand in te slaan, te rusten,
gehavende naden en zeilen te herstellen,
nieuwe verhalen te vertellen.
Om dan weer de wijde wereld in te trekken.
Als kapers op de kust voor een vrije wereld.
c-Ingrid Larik-29/1/2026
